IN ROEMENIE

Hallo!

We zijn terug van een onvergetelijke reis/ bachelorproef. Omdat we zo veel hebben meegemaakt, ervaren en bijgeleerd, hebben we een 'kort' dagboek bijgehouden om de nieuwsgierigen onder jullie een beetje te bekoren. Zie hier het verloop van een geweldige week:

Zondag

Zondagavond kwamen we aan in het Posticum, ons verblijf voor de komende week. We keken allen uit naar de dag die zou komen, de eerste kennismaking met de jongeren en het team.Deze avond zaten we samen om na te denken hoe we dit zouden aanpakken.

Maandag

Onze aankomst in het Placement Center verliep anders dan verwacht. We waren nog niet volledig uit de taxi gestapt en kregen al te maken met een conflict tussen een jongeren en de poortbewaker. We zagen enkele jongens richting de stad vertrekken en gingen naar binnen. Daar kregen we toch nog een warm onthaal door de enige begeleidster die op dat moment aanwezig was. Het was die dag een feestdag waardoor ze er alleen voor stond. We kregen een rondleiding in het gebouw. Hierbij merkten we al snel dat het gebouw vanbinnen redelijk kaal was en er weinig persoonlijke spullen terug te vinden waren. Ook hygiëne bleek een groot probleem. Daarna namen we allen plaats in ‘the club’, het vrijetijdslokaaltje.

We zaten in een cirkel op de grond en vertelden over wat we de komende week met hen wouden doen. Aan de hand een spelletje met een rugbybal leerden we elkaars naam kennen. Op dat moment liepen de jongeren steeds binnen en buiten. Dit kwam voor ons ongeïnteresseerd over en het werd ons als snel duidelijk dat in het center maar weinig regels gelden. De 4 van de 11 jongeren die bij ons bleven werkten wel enthousiast mee.

Na hun middagmaal probeerden we op een laagdrempelige manier contact te zoeken met de jongeren aan de hand van spelletjes. Rond 3 uur namen de jongeren die nog in het centrum waren ons mee naar mooie plek die ze ons wilden tonen, een oud fort. Het was een redelijke wandeling en als afsluiter van de dag gingen we met z’n allen een terrasje doen. 

De voorbije dag hebben we voornamelijk gebotst op een wel erg complexe problematiek. We hadden moeite met het vinden van een beginpunt en we vroegen ons af wat we in zo’n korte tijd zouden kunnen bewerkstellen. Ook de taalbarrière vormde een groter struikelblok dan verwacht. We waren wat geschrokken van het heen en weer geloop van de jongeren en door het feit dat sommigen vaak wegliepen.

Toen we terug in het Posticum aankwamen, onze verblijfplaats, hadden we al heel wat bagage om over na te denken. Sommigen onder ons waren wat ontmoedigd en geschrokken door hetgeen we gehoord en gezien hadden. Na een lange vergadering besloten we dat we met babystapjes zouden werken. We zouden een deel van onze voorbereide vorming brengen aan het team met voornamelijk veel terugkoppelingen van vorming naar praktijk. We hadden nog moed doordat we hadden gezien dat de band tussen de teamleden en de jongeren erg goed zaten. Men had respect voor elkaar en ging goed met elkaar om. Ook het feit dat enkele jongeren positief contact met ons zochten deed ons goed.

Dinsdag

Vandaag hadden we voor de eerste keer meerdere teamleden bij ons. We vertelden hen wat onze plannen waren en waarom. Doorheen het gesprek hebben we gepolst naar hun prioriteiten en verwachtingen. Het werd duidelijk dat ze voornamelijk nood hebben aan regels en mogelijkheden om deze regels te kunnen afdwingen (aan de hand van straffen en belonen). Daarnaast hoopten ze dat de jongeren meer zorg zouden dragen voor zichzelf, terug te vinden in de hygiëne- en drugproblematiek. Ook hoopten ze de jongeren met tijd opnieuw te kunnen motiveren om naar school te gaan en ze zo uit de stad te houden. Hierop aansluitend vertelde Anne over de sociale controle- theorie van Hirschi en delinquentie-theorie. We merken dat dit eigenlijk wel aansloeg en ze dit interessant vonden.

In de middag werden we verrast. Het team trakteerde op pizza waardoor we met z’n allen samen in de keuken konden eten. Samen eten is daar niet zo vanzelfsprekend vanwege gebeurtenissen in het verleden. We waren dan ook erg onder de indruk dat dit goed verliep.

In de namiddag hadden we een activiteit voorzien waarbij we vooraf de jongeren inspraak zouden geven, structuur bieden en regens zouden inlassen. Een voorbeeldregel was: wanneer je je opgeeft om deel te nemen aan een activiteit, blijf je tot de activiteit afgelopen is. Om de resterende tijd daarvoor op te vullen, namen we een kijkje in de vroegere kelder om eventuele materialen te vinden. Zo vonden we een pingpongtafel en een voetbaltafel. Met enige renovatiewerken samen met de jongeren werden deze materialen terug bruikbaar. We speelden ook een voetbalmatch en we merken dat de verbondenheid tussen onszelf en de jongeren hierdoor heel wat sterker werd. Ook enkele teamleden namen deel aan de activiteiten.

Helaas bleven niet alle jongeren bij ons. Enkelen liepen weer weg naar de stad. De 5 à 6 overgebleven jongeren deden actief mee en genoten van de activiteiten. Omdat we het jammer vonden dat niet iedereen aanwezig was, vroegen we aan het team of het mogelijk was om de volgende ochtend de jongeren in het centrum te houden tot wanneer wij er waren. We hoopten ze zo allemaal te kunnen ontmoeten en ze te leren kennen.

Het viel ons op dat de jongeren heel respectvol omgingen met het materiaal, wat tegen onze verwachting was. Omdat we vooraf hadden gehoord dat de jongeren alle materiaal verkopen en stuk maken, waren we onder de indruk van de goede zorg. Wanneer we bijvoorbeeld stiften of een bal gaven, kregen we die steeds terug.

De dag vloog zo snel voorbij dat we helaas de tijd niet meer hebben gevonden om samen met het team samen te zitten om de dag te overlopen.

Aangekomen in het Posticum vergaderden we over de voorbije dag en bespraken we de aanpassingen die we nodig achten in onze weekplanning. Zo spraken we af dat we het wel belangrijk vinden om ook met de nieuwe teamleden (die we voordien nog niet hebben ontmoet) eerst samen te zitten. Ook wilden we op het einde van de dag een terugkoppeling maken.

We besloten dus in de vergadering om wat aanpassing te doen in onze dag. Zodat we eerst met de nieuwe teamleden kort samen konden zitten om alles uit te leggen en om ‘s avonds een langere tijd hadden om een terugkoppeling van de dag te doen. We besloten dat we niet enkel in de namiddag een activiteit met de jongeren zouden doen, maar ook in de voormiddag. Op deze manier hoopten we ze te motiveren om in het centrum te blijven en niet de stad in te trekken. We brainstormden over mogelijke activiteiten en een groot project. We kregen het idee om stoelen aan te kopen en elke jongere een stoel te geven. Deze zouden we samen schilderen en op deze manier personaliseren. Op deze manier kregen ze niet enkel iets dat van henzelf was, maar fleurden we de binnenkant van het gebouw ook op. De stoel werd een persoonlijk voorwerp, waardoor we hoopten dat ze dit niet zouden verkopen voor drugs.

Woensdag

In de voormiddag gingen we op bezoek naar de Ruhama Fundation. Daar kregen we informatie over verschillende projecten om Roma-bevolking  te integreren in het dagdagelijks leven. Voornamelijk integratie op school werd in de kijker gezet.

Wanneer we rond de middag terug aankwamen in de voorziening, merkten we dat de voordeur op slot was. Dit was voor ons een grote domper. We hadden de dag voordien aan het team gevraagd om te proberen om de jongeren in het center te houden. We hadden niet verwacht dat ze dit aan de hand van een gesloten deur gingen doen. Er was veel chaos en opstandigheid tussen de jongeren en het team. Hierdoor werd het voor ons nogal moeilijk om een teamlid die we voordien nog niet hadden ontmoet aan te spreken. Daarnaast probeerden we bij de jongeren na te gaan wat ze deze dag wilden doen. We besloten om met z’n allen samen in een cirkel te gaan zitten en op deze manier de verwachtingen van de komende week te polsen. Uit de cirkel kwam het idee om met de groep te gaan zwemmen in de rivier. Dit plan hebben we op donderdag geplaatst. Op deze manier motiveerden we de jongeren om in het centrum te blijven (en dus niet de stad in te trekken) en mee te doen met onze activiteit.

In de namiddag hadden we een aanbod van activiteiten voorgesteld en lieten de jongeren kiezen welke ze het liefst wilden doen. Zo maakten we pudding, hielden een voetbalmatch en leerden we ze enkele circustruckjes. Vandaag mochten we ook enkele straten verder de stoelen oppikken die we later zouden beschilderen. Op dit moment was het geweldig om te zien hoe enthousiast de jongeren waren om hun eigen stoel te dragen en naar de voorziening te brengen.

Om de dag af te sluiten zaten we nog even met het team samen om de dag te bespreken en enkele zaken terug te koppelen. Die avond hadden Patrick en Lutgarde een barbecue georganiseerd waarbij al het personeel en wij waren uitgenodigd. Zo kregen we de kans om op een informele manier met alle leden van het team samen te zitten en elkaar beter te leren kennen. 

Donderdag

Vandaag stond het zwemmen in de rivier op de planning. Toen we aankwamen was de sfeer zeer goed. De deur stond open en bijna alle jongeren waren aanwezig en keken er naar uit.

Voor het vertrek zaten we nog even samen zaten om te bespreken wat we naast het zwemmen nog allemaal konden doen. Graag wouden we het team betr

ekken in de activiteiten die we voor ogen hadden.

Het was een uur stappen naar de rivier, dit gaf ons de tijd om tijdens de wandeltocht echt contact te leggen met de jongeren. De jongeren brachten ons naar een plek waarbij ze vele herinneringen hadden aan vroeger. Dit zorgde ervoor dat de activiteit echt iets was wat ze zelf hadden gekomen. Het was ook voor ons fijn dat ze geen uitstap naar een of ander duur zwembad kozen, maar ons meenamen naar een eigen plek.

Toen we terug waren in het centrum, hebben we het team in 2 delen gespitst om nog wat vorming te geven. In de ene groep ging het over inspraak en verantwoordelijkheid, in de andere rond infrastructuur en omgeving. Het was de laatste keer dat  we met het team samen zaten. We koppelden de voorbije week terug aan de voorbije vormingen en vroegen een inbreng over hetgeen we morgen naar Child Protection zouden brengen.

Vrijdag

Deze ochtend zijn Ann, Anne en Annelies naar Child Protection geweest. Daar kregen ze de kans om de voorbije week te schetsen en de problemen en noden in kaart te brengen. De rest van de groep ging op bezoek naar CCF voor informatie rond methodieken en begeleiding.

Onze laatste dag in de voorziening was aangebroken. Vandaag zouden we de stoelen schilderen en afscheid nemen. De meeste jongeren waren aanwezig en waren gemotiveerd om hun eigen stoel te schilderen. Ook deze keer werd het voor ons duidelijk dat de jongeren boordevol kwaliteiten zitten. Ze schuurden en schilderden erg gedreven en er was een aangename sfeer.

Toen het moment was afscheid was aangebroken, heerste er helaas chaos. Enkele stoelen waren nog niet af, de begeleiding vertrok naar huis en enkele jongeren vertrokken richting de stad. We hadden niet het gevoel dat we een goed afscheid hadden genomen en voelden ons allemaal wat vreemd. Iedereen was opeens weg. Het was voor ons niet leuk om de week zo te eindigen waardoor we besloten om zondag opnieuw afscheid te gaan nemen.

Zaterdag

Vandaag trokken we naar Surduc en genoten we van het platteland, zelfgemaakte palinka en de warmhartige ontvangsten van de plaatselijke bevolking.

In de namiddag was er opnieuw tijd voor ontspanning in de therme-baden van Baile Felix.

Zondag

Onze laatste dag was aangebroken en we gingen een 2^e poging doen om afscheid te nemen van de jongeren in het centrum. Deze keer verliep het wel goed. We vonden de tijd en ruimte om nog een laatste keer met z’n allen in een cirkel te zitten en iedereen zei een bedankingswoordje. We lieten onze VIVES-tshirt signeren met alle namen en zeiden vaarwel.

WE HEBBEN ER VAN GENOTEN!
La Revedere !

MINIWEEK 4

Bună ziua !

Vanaf deze week hebben we allen een bijnaam. Maandag hadden we onze tussentijdse evaluatie waarbij we elkaar persoonlijk beoordeeld hebben met behulp van een bijpassend totemdier. Graag verwelkom ik jullie Joey de Gnoe, Vincent de Patrijs, Ewoud het stokstaartje, Lieselot de Chimpansee, Ruth de Kaketoe, Anne de Dolfijn en Lynn, onze Antilope!

Deze week hadden we slechts 3 dagen, want donderdag en vrijdag was het al weekend.

We hebben hard gewerkt want de tijdsdruk komt piepen. Volgende week is het al onze laatste voorbereidingsweek alvorens we met onze voetjes van de grond gaan richting Oradea. Toch zaten we ook deze week al met ons hoofd in de wolken. Onze theorie wordt concreet uitgewerkt in activiteiten en vorming.

We hebben ons onderverdeeld in subgroepjes om efficiënter te werken.

Lynn en Ruth houden zich bezig met het luik organisatie. We gaan er vanuit dat richting veiligheid en vrijheid biedt. We zullen proberen om het team te doen nadenken over doelstellingen en we zullen hen bijstaan in het creëren van een visie. Daarnaast zijn we van plan om samen met de jongeren en het team enkele regels op te stellen. 

Een ander luik die ze onder hun vleugels nemen is ruimte voor initiatief. We zijn er van overtuigd dat keuzevrijheid zorgt voor verantwoordelijkheid. Hierbij zullen we werken aan de hand van cirkelgesprekken en baseren we ons op herstelgericht werken.

Ewoud en Anne werken rond het aanbod. Het creëren van een veilige haven met daarnaast ruimte voor avontuur, uitdaging en groei is ons streefdoel. Omdat het daarginds nogal kil is, zullen we proberen om de verbondenheid tussen de jongeren en de voorziening te versterken. Het bedenken van een activiteitenaanbod hoort daar ook bij. 

Momenteel hebben de jongeren daar weinig te doen, waardoor agressie soms een activiteit wordt. Dit willen we voorkomen door samen met hen een aanbod op te stellen, zowel op vlak van infrastructuur als op vlak van vrijetijdsbesteding. We willen met kleine stapjes een aanzet geven om een huiselijkere sfeer en een positiever klimaat op te bouwen.

Voor het luik begeleidingsstijl zijn Lieselot, Vincent en Joey verantwoordelijk. Hierbij bieden we handvatten aan voor zowel de buitenkant van gedrag als voor zijn binnenkant. Bij de buitenkant van gedrag werken we rond straffen en belonen, het opnemen van verantwoordelijkheid en conflicthantering.

Bij de binnenkant van gedrag gaat onze aandacht naar het opbouwen van relaties. We willen het positieve beklemtonen en zelfstandigheid bij de jongeren stimuleren. 

Nu we ons theoretisch kader hebben opgesteld, starten we met de vertaling naar het Engels en denken we na hoe we dit concreet kunnen brengen. We hebben nog veel werk voor de boeg maar zien het gelukkig nog allemaal 200% zitten!

Voila,

Tot de volgende!

Groetjes van team Despre Romania

Quote van de week:

'Ik ken anders nog wel een liedje...' -  https://www.youtube.com/watch?v=jio22tM2p70

Week 3

Dag iedereen!

Onze 3e week zit erop en we zijn alweer heel wat wijzer geworden.

Dinsdag zijn we op bezoek geweest bij Habbekrats. Onze ogen vielen daar open door de infrastructuur en het activiteitenaanbod. Daar deden we dus veel inspiratie op over mogelijke activiteiten die we kunnen uitvoeren in Roemenië. 

Bij terugkomst begonnen we meteen aan een brainstorm. We maakten van onze doelstellingen uitvoerbare acties. Eén van onze ideeën is bijvoorbeeld het bouwen van een kippenhok, samen met de jongeren en het team. Dit maakt deel uit van een groter project waarbij we de verbondenheid willen versterken. We stelden onze ideeën voor aan Elena (onze contactpersoon in Roemenië en tevens coördinator van het Placement Center). We wachten vol spanning af op een antwoord.

Ondertussen werken we volop verder over hoe we onze vorming theoretisch konden onderbouwen zodat we een professionele uitvoering kunnen brengen. Samengevat baseren we ons op 4 peilers: Rijk aanbod, begeleidingsstijl, organisatie en ruimte voor initiatief.

Woensdag werkten we aan onze eigen groepsverbondenheid en hielden we een sleepover in het huis van Anne, die in Lille woont. We leerden elkaar beter kennen en er kwamen zelf enkele verborgen talenten naar boven. De volgende dag hadden we een afspraak met Patrick en Lutgarde (onze projectindieners van VZW Oradea) in Lier. We legden via een rode draad onze voorstellen op tafel en dienden ons samenwerkingscontract in. Daarnaast kregen we een heleboel bijkomende informatie van Sille, die alreeds vertrouwd is met het Placement Center doordat ze daar enkele maanden stage heeft gelopen. Ook Patrick en Lutgarde, die zich al jaren inzetten voor voorzieningen in Oradea, brachten ons heel wat kennis en verhalen bij. Ze waren tevreden met onze voorstellen waardoor we een 'GO' kregen.

We zijn blij dat we kunnen starten met het nadenken over de concrete uitvoering van ons project. We weten dus wat ons volgende week te doen staat.

Ondertussen hebben we ook een groepsnaam:

DESPRE ROMANIA! 

We kunnen ook al 15 woorden Roemeens. Amai!

Ziezo, dat was onze drukke week in een notendop.

Er volgen nog enkel sfeerfoto's van onze samenwerken. Tot later!

Quotes van de week:

"Da's ook iets typisch kempisch zeker?"

"Kip it simple!"

"kaka pipi"

"oke ja"

DE EERSTE WEKEN

Salut !

Wij zijn 7 studenten uit de afstudeermodule jeugddelinquentie die binnenkort naar Roemenië trekken. Daar gaan we naar een open instelling (het Placement Center for Children with Psychosocial Problems in Oradea). Om onszelf voor te stellen, hebben we een kort introductiefilmpje gemaakt.

 

De eerste week zijn we gestart met elkaar beter te leren kennen.

Voor de eerste keer is de groep samengesteld uit verschillende studierichtingen binnen SAW (sociaal agogisch werk). Dit vormt zowel voor ons als voor het project een uitdaging.

De sfeer kwam erin en onze motors werden op gang gezet. We begonnen met het beluisteren en lezen van verhalen over de situatie in Roemenië. Onze bachelorproefbegeleidster is eerder op prospectie geweest en had dus een heleboel te vertellen.

Naarmate we de organisatie beter leerden kennen, dachten we na over onze persoonlijke- en groepsdoelstellingen. Ook de taakverdeling was van belang.

We zitten volop in onze tweede week en we zijn al heel wat wijzer geworden. Onze hoofddoelstelling is vastgesteld waardoor we nu kunnen beginnen om deze uit te werken in concrete acties. Waaraan we voornamelijk willen werken, is een aanzet geven tot het versterken van verbondenheid tussen de jongeren en het team, het team onderling, de jongeren onderling en de context. We geloven in de kracht hiervan bij het voorkomen van gedragsproblemen.

Ondertussen spreken we al onze eerste 5 woordjes Roemeens. Niet gemakkelijk.

Ziezo, tot de volgende,

LA REVEDERE!

Groetjes Ewoud, Joey, Vincent, Lieselot, Lynn, Anne en Ruth

Quotes van de week:

"Despre Romania!" -Joey

"My name is tooth" - Ewoud